منطقه امن

  

برای عزيزترينم

زهير من .

ديگه صبرم تموم شده.باورم نميشه که رفته باشی .به حد کافی به پات افتادم گريه کردم التماس کردم و تو به حد کافی  و شايد کمی هم بيشتر مرا تحقير کردی مرا تنها گذاشتی و مرا انکار کردی .لحظات جادوئی عاشقانه مان را نميدونم چگونه انکار ميکنی .تو رفتی ولی من هنوز مانده ام .تو داری پرواز ميکنی ومن بيادت ريشه در زمين ميبرم .ميگن که تو هر روز آزادتر و رهاتری .آيا بهت گفتن که من هر روز سرسخت تر تنهاتر و غمگين ترم ؟

                                                                                                  زهير تو

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳۸٥ - افسانه